سری بازی های درایور از محدود بازی های هستند که توانسته اند همیشه موفق باشند و سطح رضایتمندی  مخاطبان خود را چندان پایین نیاوردند و در هر نسخه سعی کرده اند با داستان پردازی و  ایجاد مراحل و همینطور تغییرات گرافیکی نسبت به نسخه قبل پیشرفت داشته باشند و سطح هیجان بازی رو بالا ببرند .

سری اول و دوم بازی در حد و دوره خود بسیار مناسب بود و توانست جای مناسبی بین گیمر های علاقمند به بازی های تعقیب و گریز پلیسی باز کند . اما زمانیکه نسخه سوم منشر شد نتوانست جای پای دو برادر بزرگترش باز کند و بالطب مخاطبانی که همیشه دنبال این ژانر از بازی ها بودند چندان راضی نشدند . در نسخه سوم بازی با مشکلات فراوان گرافیکی گریبان گیر بود و محیط بازی بسیار ناشیانه کار شده بود و در مواقعی هیچ شکلی نداشت و یا فقط به چند شکل ابتدایی خلاصه می شد البته این بازی یک نکته مثبت هم داشت و آن تعقیب گریز پلیس با خلافکاران بود که به صورت خیلی زیبا طراحی شده بود .

و این بار در نسخه چهارم این بازی که با نام " Parallel lines " عرضه شده که بسیاری از مشکلات نسخه  های گذشته در آن برطرف شده است اما متاسفانه همچنان شاهد محیط گرافیکی ساده و ابتدایی هستیم . خط های موازی که استعاره از خطوط موازی جاده می باشد یا ( Parallel lines ) 
در زمان انتشار خود  توانست در صدر قرار بگیرد و مخاطبان زیادی را جذب کند و توانست تا حدودی آبروی خود را حفظ کند .

داستان نسخه چهارم و البته آخرین بازی راننده در مورد کاراکتر نسخه قبلی خود یعنی پلیس تانر   نیست  ، بلکه ما قرار است داستان های تی کی را دنبال کنیم . داستان در دو زمان متفاوت اجرا می شود ، 1979 و 2006 . در سال 1979 تی کی در رانندگی  و همچنین در شناخت کوچه و پس کوچه های استادی بی رقیب بود و گروه های گنگستری هر کدام در پی تی کی بودند تا با استفاده از او از شر  پلیس های نیویورک خلاص شوند .

اما در جریان یکی از ماموریت ها به وی خیانت می شود و او در دام پلیس گرفتار می شود و تی کی پس از آزادی  در داستانی کلیشه ای در صدد انتقام بر می آید .

با وجود انکه داستان بازی در دو زمان مختلف روایت می شود  ولی در  کمال تعجب  با  گذشت 27  سال از سال 1979 تا 2006 ساختار ظاهری شهر و مردم چندان تغییری نمی کند که از ضعف های بازی به شمار می آید .

اما کنترل و  حرکت ساده و  روان بازی در اجرای بازی بسیار موثر است . از دیگر مواردی که  از ارزش بازی می کاهد  حرکات شخصیت ها  و خیابان هاست . در واقع می توان گفت همه چیز با ضعف گرافیکی روبرو است به جز اتومبیل ها که تمام قدرت و نبوغ طراحی در ان به کار رفته است .

 یکی از نکات بازی که در ژانر خود جز نکات برجسته به شمار می آید گیم پلی بازی است که در این بازی
نسبت به نسخه های پیشین خود بهتر انجام شده است ، بازی با گیم پلی بسیار هیجان انگیز شروع می شود و خوشبختانه در تمامی مراحل روندی مثبت و مترقی را طی می کند که با پرداخت داستان  غیر خطی در جذب و پایداری گیمر بسیار موفق عمل کرده است . گیمر به خوبی  می تواند خودروها رو کنترل کند و تنها با یک فشار کیبورد می تواند مسیر حرکت را تغییر دهد همچنین در این بازی می توانیم به اطراف  شلیک کنیم که در بهبود و افزایش هیجان بازی موثر بوده است .

هر چند  بازی توانسته که داستان جدیدی روایت کند اما هوش مصنوعی پلیس ها  و در کل خود بازی چندان پیشرفت نکرده و همانند نسخه های پیشین خود با دست فرمانی خوب و کمی خرج دادن نبوغ می توانید به سادگی پلیس را بــپیچانید ! البته این نیز در ساده کردن بازی مهیج موثر است اما ضعفی برای یک بازی تعقیب و گریز همه جانبه مثل درایور محسوب خواهد شد .

در کل می توان بازی درایور  ۴ را یک بازی کاملاً متوسط دانست که فقط دوست داران درایور می توانند آن را تحمل کنند اما باید قبول داست که به داستان پردازی این بازی بسیار ماهرانه و جذاب پرداخته شده است ، و از دیگر نکات مثبت موسیقی های زیبا بازی در سال ۱۹۷۹  است . در کل بازی رو به کسی پیشنهاد نمی دهم اما می گویم  ارزش امتحان کردن را دارد .

این مطلب از هفته نامه عصــر ارتباط شماره ۲۲۲ و صفحه ۲۴ قسمت بازی این هفته نامه استخراج شده است که شخصا ً در آن تغییرات مختصری داده ام امیدوارم این هفته نامه به خاطر انتشار مطلب شان ناراحت نشوند .

 + مطالب مرتبط :

• گلچین ترینر و ذخیره مراحل ( + )
• کدهای تقلب ( + )
• پوستر های درایور ۴ ( + )